Tranen rollen over mijn wang

Ik kan er niets aan doen, maar ik ben zo bang

Een  gat is in mijn hart ontstaan

Nooit eerder was ik me zo bewust van mijn bestaan

Een grote leegte diep in mij

Duwt alle gevoelens opzij

Een andere ik heeft bezit over mij genomen

Het laat me niet meer bij mezelf komen

Zal dit verdriet ooit over gaan?

Onvoorstelbaar dat het al weer twee weken geleden is dat To is overleden. De vooravond van de kerst, wat normaal gesproken toch een fijne periode in deze donkere dagen had moeten zijn, werden nog donkere dagen dan  anders.

Nooit meer zal ik dat telefoontje vergeten, waarin zijn moeder me vertelde dat hij die avond was overleden. Met stomheid geslagen heb ik hier gezeten en meer en meer begon het door te dringen, dat hij er niet meer was.

De week kroop voorbij, de ene dag leek nog langer dan de andere. De nachten waren kort en gevuld met nachtmerries en vele tranen. Hoe kon dit toch gebeuren? Waarom hij? Ik snapte er totaal niets van en leefde in een waas.

Een week ging voorbij en de dag was aangebroken om definitief afscheid te nemen. Ik voelde me verloren en ontzettend eenzaam. Mijn maatje, mijn lief was het daar in die glanzend witte kist. Zoveel emoties gierden door mijn lichaam, zoveel gedachten van onze tijd samen. Het voelde of mijn hart aan stukken werd geslagen.

En nu….. nu zijn we al weer twee weken verder. Het verdriet wordt alleen maar groter, hoe meer ik nu besef dat alle plannen die we gemaakt hadden, niet meer door zullen gaan. De vragen die ik altijd aan hem deed stellen, de grappen die we met elkaar maakten, onze serieuze gesprekken, de bijzondere manier hoe wij met elkaar om gingen, weg…..

Ik mis hem zo vreselijk erg. Het liefst zou ik heel de dag in mijn bed blijven liggen als dat mogelijk was.

In loving memory Tomaxef *21-02-1976-x8624-12-2010 J'xe9tais si pres de toi que j'ai froid prxe8s des autres

Het afgelopen jaar is een behoorlijk bewogen jaar geweest en ik ga hier niet over schrijven, want wat geweest is, is geweest, maar wel over hoe het nu met mij gaat en waar ik zoal mee bezig ben, want de veranderingen zijn nog steeds in volle gang op dit moment en er zullen er vast nog vele gaan komen en elk van deze veranderingen zal een fikse vooruitgang voor mij zijn.

Op dit moment ben ik druk met verhuizen. Gelukkig hoef ik niet ver, want ik ga naar de overkant van de straat. Ok, klinkt een beetje wazig, maar dat valt wel mee hoor. In deze flat zal een deze dagen de renovatie beginnen en in eerste instantie zou ik eigenlijk tijdelijk naar een andere woning gaan, maar ik zie het niet zitten om twee keer in een maand te gaan verhuizen en ook nog eens de helft van mijn spullen in een huis te laten staan, waar ook nog eens tientallen vreemden wekenlang doorheen hebben gelopen. En wie weet wat ze met je spullen doen. Het idee alleen al dat ze er aan zitten om het alleen maar te verplaatsen, krijg ik al de kriebels van.

Daarnaast heb ik ook flinke last van mijn benen en dus is er samen met de woningbouw besloten dat ik voorgoed een andere woning krijg. Wel weer in een flat, maar dit keer op 1 hoog en dat scheelt aanzienlijk, gezien ik nu op drie hoog zit (zonder lift).

Het huis ziet er super uit en ik ben er erg blij mee. Meer dan hier en daar een likje verf en schoonmaken is er niet nodig en dat is inmiddels dan ook gedaan.
Het grote werk kan dan ook gaan beginnen, het overbrengen van de spullen.
Vandaag ben ik flink aan de slag geweest met een lading dozen overgooien, dat was een pokke klus kan ik je zeggen. De dozen had ik met opzet al niet zo heel zwaar ingepakt, maar als je die van drie hoog naar beneden moet tillen, dan gaan ze al snel behoorlijk wat wegen.

Gelukkig was een kennis zo lief dat ik een karretje kon lenen om daarmee de dingen van de ene naar de andere flat te rijden. Zo kan ik ook drie dozen tegelijk meenemen, in plaats ze een voor een te tillen. Vandaag ben ik dan ook een aardig eindje gekomen, maar ik ben nog lang niet klaar. Sterker nog, het lijkt wel of de zooi in het oude huis alleen maar meer wordt of zo. Er blijft steeds van alles opduiken hier en daar, maar goed, ik kom er wel en gelukkig heb ik wel wat hulp, dus dat gaat wel lukken.

En dan nu mijn mandje in, want van dat harde werken vandaag ben ik behoorlijk uitgeput en morgen moet ik toch weer verder.

Tja, gezien het niet werkte hoe ik bezig was steeds, omdat ik toch iedere keer weer terug viel, ben ik het anders aan gaan pakken. Natuurlijk gaat het allemaal veel te langzaam naar mijn zin en weet ik dat ik nog wel aan het begin sta, maar ik denk toch wel dat dit wel beter gaat werken.

Mijn voordeel is dat het weer beter is, er veel meer licht is en daardoor ik beter mijn bed uit kan komen. Ik doe mijn best om iedere avond vroeger mijn bed in te gaan, zodat ik uiteindelijk de juiste tijd gevonden heb om naar bed te gaan. Ik vind tussen 12 en 1 uur op zich een goede tijd, maar zit nu nog bij 3 uur, dus heb nog even te gaan.

En ja ik werk weer sinds maart. 20 uur per week, nog wel aangevuld met bijstand, maar hey, het meeste verdien ik toch zelf nu en dat geeft me toch wel een heel erg fijn gevoel. De rest gaat ook wel beter, al is het met kleine stapjes, maar ik kom er wel.

Het vorige jaar is weer behoorlijk heftig geweest, dus het werd tijd dat het nieuwe jaar zou gaan beginnen. Inmiddels is het nieuwe jaar al weer een aantal dagen bezig en natuurlijk kon het niet anders dan dat ik weer eens ziek zou zijn.

Geheel onverwacht heb ik het nieuwe jaar bij vrienden in Almere gevierd en het was echt reuze gezellig. Helaas moest ik mijn verblijf eerder afbreken, omdat ik ziek begon te worden. Toch was ik wel blij dat ik thuis was, zeker toen ik die avond een flinke uitbraak van koorts kreeg. Het metertje liep ook steeds hoger op die nacht en reikte tot 39.1. Heel de nacht ook wakker gelegen door het hoesten, wat behoorlijk heftig is geweest, want de spierpijn van het hoesten liegt er niet om. En ja, zo wil je nu niet echt bij andere in huis zitten.

Vind het alleen wel jammer dat ik nu de verjaardag van Justin mis, want de kleine man zou zaterdag zijn verjaardag vieren. Hij wordt namelijk de 9e van deze maand al weer vier jaar. Een hele kerel dus al en dan mag hij de 7e ook meteen al volledig meedraaien op de kleuterschool. Lieve Justin, ik hoop dat je een heel fijne en gezellige verjaardag hebt. Van harte gefeliciteerd kerel!

Nog maar net terug van een heerlijk avondje met de familie. We zijn uit eten geweest in de Gouden Leeuw in Voorschoten. Live cooking heet het als ik me niet vergis. Ik kan het echt iedereen aanraden om daar eens een keer heen te gaan, want jeetje wat was dat gezellig. Ook met de kinderen is er rekening gehouden, die konden koekjes bakken en tekenen. En eten, nou geloof maar dat er niemand is die kan zeggen dat ie het allemaal niet lust, want dat is onmogelijk. Er is echt voor iedereen wat wils en je kan eten zoveel je wilt. Drinken zit bij de prijs inbegrepen, geen sterke drank, maar verder alles en zo duur is het nog niet eens. Echt leuk om eens met heel de familie te doen.

Ons gezelschap was behoorlijk groot, dat we zelfs aan twee grote tafels moesten. Hoop gelachen weer, kortom, een leuke en gezellige avond.

Dit is een testbericht om te kijken of windows live writer werkt.

Hier ben ik dan weer, 3 maanden verder en wat er allemaal niet in drie maanden kan gebeuren zeg. Er zijn behoorlijk wat veranderingen geweest en heel veel dingen gebeurd, zowel goede als slechte dingen.

Vanaf de laatste keer dat ik geschreven heb tot eind september is alles nog rustig gebleven. De reden dat ik toen niet geschreven heb is meer, omdat ik er gewoon geen fut voor had. Eigenlijk moest ik ook gaan beginnen met de therapie, maar dat is niet gelukt. Mijn stomme fout, fouten gemaakt van de behandelaars uit en ziekte hebben ervoor gezorgd dat ik nu eigenlijk niet meer er heen durf. Officieel zou het 7 september gaan beginnen, maar hiervan ben ik niet op de hoogte gesteld. Tevens zou het zo zijn dat wanneer mijn psych op vakantie zou zijn, de andere psych mij wekelijks zou laten komen voor gesprekken. Deze liet pas wat van zich horen toen de therapie uiteindelijk al begonnen bleek te zijn.

De eerste twee weken deed ik missen, omdat ik er gewoon niets vanaf wist. Die week werd ik ook gebeld en zou dan de derde week instromen, maar dit werd niks, omdat ik ziek werd en goed ook. Dit heeft tot op heden nog steeds zijn nawerkingen. Daarna werd ik gebeld of ik nog zou komen, maar doordat ik ziek was, is dit dus niet door gegaan. Eind september voelde ik me enigszins beter en wilde die vrijdag naar therapie gaan, toen ik de dag ervoor de post binnenkwam. Mijn hart stond stil toen ik de kaart uit de enveloppe trok en daar de naam van mijn vader zag staan. Een trouwkaart van mijn vader en ik was uitgenodigd om heel de dag erbij aanwezig te zijn. De emoties zijn erg hoog opgelopen en ik wist van gekkigheid niet wat ik nu moest.

Een aantal dagen heb ik het over me heen laten komen en heb toen mijn vader gebeld om te vragen of het goed was dat ik langs zou komen om zijn toekomstige vrouw te ontmoeten. Diezelfde avond ben ik erheen gegaan en zijn mijn vader en ik in elkaars armen gevallen.

Zijn vrouw is een geweldige vrouw, al moet ik er nog wel aan wennen dat zij nu mijn stiefmoeder is. Maar ja dat is niet zo gek, ik heb niet mee kunnen groeien met de relatie als al de anderen hebben kunnen doen.

De volgende dag moest Bri naar de dierenarts om geholpen te worden. Pfff weer zo’n stressvolle gebeurtenis voor mij. En die middag hoorde ik dat een neefje van mij op 24 jarige leeftijd is overleden aan kanker en heb ik na mijn opa drie jaar niet gezien te hebben weer gesproken. Na een dag vol spanningen kon ik Bri weer gezond en wel ophalen en na wat dagen een beetje suffig te zijn geweest, is ze weer helemaal de oude.

Een week erna ging mijn vader trouwen. Een heel moeilijke dag voor mij, maar hij was ontzettend mooi. Het weer zou verschrikkelijk worden, maar het was een zeer mooie zonnige dag en het bruidspaar zag er schitterend uit. Voor het eerst sinds jaren heb ik ook de rest van mijn familie weer gezien en gesproken die avond. Mijn broer en mijn zus wilde alleen niets met mij te maken hebben, dat deed me wel veel pijn, maar je kan nu eenmaal niet meteen verwachten dat alles meteen helemaal in orde is.

Na dat weekend moesten de hechtingen van Bri eruit, maar omdat Buck die middag zich flink open had gehaald en haast zijn duimkussentje was verloren moesten er bij Buck de krammen en hechtingen er die dag in. Na tien dagen anitibiotica en twee weken in het verband gezeten te hebben was het allemaal zeer mooi genezen en zijn de krammen er weer uitgehaald.

Daarna ben ik weer heel erg ziek geworden en dagenlang op bed doorgebracht. Toen het eenmaal een beetje beter ging wilde ik toch wel weten hoe de foto’s van de bruiloft waren geworden en belde ik mijn vader om te vragen of ze ze al hadden en of ik ze mocht komen kijken. Bleek dat die week ook zijn vrouw jarig was en dat ze dan de foto’s zou krijgen en of ik ook op de verjaardag wilde komen. Ergens wilde ik dat liever niet, mede omdat ik juist beter was en nog wel rustig aan moest doen en ook omdat het moeilijker is je familie onder ogen te komen in je eigen ouderlijk huis, dan in een zaaltje. Gelukkig is het allemaal vrij goed verlopen.

Geestelijk gaat het helaas wat minder allemaal. Ik ben helemaal op en het feit dat ik gestopt ben met mijn medicatie maakt het er niet makkelijker op, maar meer hierover later.

Nee, niet ik, maar de honden. Ja ja, het was weer eens zover. Na steeds Buck uit de sloot te hebben moeten halen en vandaag Brienda die eens lekker besloot om overal doorheen te gaan rollen was het weer eens tijd om de hondjes in bad te doen.

Dit keer viel het mee hoeveel heisa er was rondom het badderen, dat was wel fijn. Buck mocht als eerste, niet dat hij dat zo leuk vond, maar ja een moet de eerste zijn. Het spoelen vond hij eigenlijk best wel lekker, maar de zeep vond hij niks aan. Toch liet hij het toe, want het masseren was toch wel weer erg fijn. Het afspoelen vond hij ronduit irritant, maar daar kom je niet omheen als er zeep gebruikt wordt, dus moest hij nog even doorzetten.

Intussen stond Bri te janken op de gang, want die voelde de bui al hangen natuurlijk. De deur is nooit dicht tijdens het douchen en nu wel, dus dat was foute boel. Gelukkig was ik klaar toen Buck begon te brommen dat hij het echt zat was en mocht hij de douche uit nadat hij mij een flinke spetterbeurt gegeven had.

En ja hoor, toen kwam het leukste gedeelte van alles, het afdrogen. Helemaal dol werd hij en schurkte zich lekker in de handdoek. Even nog een paar rondjes door de gang scheuren en hup weer in de handdoek hahaha, lekker ding is het toch ook.

Brienda was al bezig om mij te ontwijken. Niet dat het veel effect heeft in een klein gangetje, maar wie weet, het zou maar eens kunnen lukken. Na wat strubbelingen had ik haar in de douche en eenmaal onder de sproeier was het allemaal wel ok. Ze bleef netjes staan en liet alles over haar heen komen. Ik mocht zelfs het badje over haar heen leeg kiepen. Hahahaha dat koppie, normaal durft ze niet eens in een plas te lopen en nu moest dat arme dier liters water tegelijk over haar heen krijgen.

Natuurlijk volgde er een lekkere spetterdouche voor mij, lekker hoor. Gelukkig stond ik in mijn ondergoed. De deur van de douche mocht open en madam scheurde naar buiten, sprong boven op Buck en rende heen en weer door de gang, terwijl zij tussendoor het nat uit haar vacht schudde. Toen zij de handdoek zag doken zij en Buck er meteen samen in om lekker droog te schurken.

Ik heb haar even in bedwang moeten houden om de rest wat droog te wrijven en toen mochten ze de kamer in, waar een achtervolging werd ingezet en ze tot op heden nog steeds mee bezig zijn. Hihi heerlijk toch die rakkers.